تصور کن… وارد دانشگاه میشی، ولی نه با افتخار، نه با رتبه درخشان؛ بلکه بهعنوان آخرین نفر قبولی.
خیلیها این نقطه رو پایان میدونن. ولی برای من، این شد نقطه شروع.
من علی مددی هستم.
از اونهایی که با کفشِ پاره از یک شهرستان دورافتاده شروع کردن، ولی با ذهن دقیق، مسیرشون رو عوض کردن.
در چهار سال سخت دانشگاه، من تنها یک هدف داشتم:
ثابت کنم که نقطه شروع مهم نیست، سیستم رشد مهمه.
📌 نتیجه چی شد؟
اما وسط تمام این موفقیتها، یک سؤال من رو از مسیر مهندسی جدا کرد:
«اگر تونستم از ته لیست به صدر جدول برسم… چرا این مسیر رشد رو با دیگران به اشتراک نگذارم؟»
همون جا بود که فهمیدم رسالت واقعی من چیه….
