تا حالا شده کار مهمت درست جلوت باشه، اما دستت بهش نره؟
میدونی باید شروع کنی، میدونی اگه امروز انجامش ندی فردا اوضاع بدتر میشه،
ولی یه صدای آشنا تو سرت میگه:
«باشه… بعداً.»
بعداً میشه شب. شب میشه حس عذاب وجدان،
و تو میمونی با یه سؤال تکراری:
«چرا با اینکه میدونستم چی درسته، انجامش ندادم؟»
این تنبلی نیست. این بیانگیزگی نیست.
این یه زندان نامرئیه به اسم «اهمالکاری».
میخوای در خروجش رو نشونت بدم؟ این، نقشه فراره!
نقشه راه «شکست اهمالکاری» بهت یاد میده چرا مغزت درست لحظهی شروع علیهت شورش میکنه
و چطور بدون زور زدن، بدون انگیزهسازی الکی و بدون فشار، کاری کنی که شروع کردن از سختترین بخش کار، به سادهترینش تبدیل بشه.
اینجا قرار نیست با جملات انگیزشی گولت بزنیم.
این مسیر، حاصل کار عملی با آدمهاییه که سالها عقب انداختن رو زندگی کردن
و بالاخره یاد گرفتن چطور افسار ذهنشون رو دقیقاً همونجایی بگیرن که همیشه ولش میکردن.
آمادهای این چرخهی لعنتی «میدونم، ولی انجام نمیدم» رو برای همیشه بشکنی؟
پس ویدیوی زیر رو به هیچ عنوان از دست نده!
